وبلاگ نویسی اساتید جامعه شناسی وارد فاز جدیدی شده است. وقتی دکتر صدیق جامعه شناسی زمینی را راه اندازی کرد، تعجب برانگیز می نمود که چگونه چنین حرکتی از سوی یک استاد باسابقه و میانسال دانشکده علوم اجتماعی آغاز می شود. در حالی که بسیاری از از اساتید جوان ما هنوز رسما پا به فضای مجازی نگذاشته اند. البته این به معنای رابطه معکوس میان سن و تمایل به تکنولوژی و فضای مجازی نیست. اما معمولا اساتید مسن چندان میانه ای با تکنولوژی های جدید ارتباطی از جمله اینترنت ندارند. هر چند که این بی علاقگی و بعضا فقدان دانش استفاده از رایانه و فضای مجازی در میان اساتید جوان هم دیده می شود. ولی تعدادی از آنها از قبل و حتی در دوره دانشجویی صاحب خانه های مجازی بوده اند. اساتیدی مثل دکتر کاظمی، دکتر جوادی یگانه، دکتر سعیدی و …

به هر حال آنچه روی داده است میمون است و مبارک. دلایلش هم آشکار است و واضح. عصر ما عصر اینترنت است و دنیا دنیای بی فاصله و بی حد و حصر مجازی با قابلیت هایی که گاه در مخیله آدم نمی گنجد. بی بهره بودن از این فضا توجیه ناپذیر است. این مسئله در کنار سنت غلطی دیگر اهمیت این فعالیت را دوچندان می کند. سنتی که موجب گردیده است تا اغلب اساتید ما سقراط وار تنها بگویند و تایید کنند و تکذیب کنند. حرف باد هواست. خاصه در روزگار و سرزمین ما سندیتی ندارد. اما آنچه مکتوب شد، از میان رفتنی نیست. مستند می شود و ماندگار.  این است که خواندن مکتوبات دکتر صدیق بر شنیدنشان رجحان دارد. به ویژه پست هایی که نسل های مختلف اساتید را واکاوی و زیر ذره بین توصیف برده است، به دل می نشیند و عبرت نامه ای است برای خود.

و اما گام های بعدی را دکتر آزاد و دکتر ناطق پور برداشته اند. اولی با راه اندازی جامعه ایرانی_مدرنیته ایرانی از آن سوی دنیا وب نویسی را آغاز کرده است و دومی با ساختن جامعه سالم پا به فضای مجازی گذاشته است. قطعا اساتید دیگری هم هستند که تمایل به پیوستن به جرگه وبلاگ نویسان را دارند. ولی فقدان دانش است و کمبود زمان و احیانا مشکلات دیگر. بایستی آنان را نیز در این حیطه فعال کرد. باید شبکه های روابط در فضای مجازی را شکل داد و تقویت کرد. در علوم اجتماعی این کار هم شدنی است، هم لازم.

بخش مهمی از این مسیر را نیز دانشجویان بایستی طی کنند. بسیاری از آنان نیز با اینترنت بیگانه اند. اساسا احساس تعلق و نیازی نمی کنند. شاید بخش بزرگی از آن ناشی از عدم و یا کمبود شناخت باشد. به نظر می رسد برای تغییر این فضا و رفتن به سمت توسعه استفاده از فضای وب استاد و دانشجو می توانند همدیگر را تقویت و ترغیب و یاری کنند. آوردن بخش قابل ملاحظه ای فعالیت های علمی و پژوهشی به این عرصه و استفاده از قابلیت های فضای مجازی در روابط علمی میان استاد و دانشجو می تواند به این امر کمک کند.

در این میان هستند که دوستانی که وقت و انرژی خود را صرف این امور کرده و خانه های مجازی اساتید را بنا می کنند و با این کار استارت تحولی نوین در علوم اجتماعی را می زنند. امید که این حرکت آغازی باشد برای حضور اساتید و دیگر اهالی علوم اجتماعی در جامعه و فضای واقعی اجتماع.